Lot, wzlot, polot… Kulturowe funkcje "wznoszenia się" w literaturze polskiej II połowy XIX i XX wieku

„Stąpać twardo po ziemi” i „bujać w obłokach” to utrwalone we frazeologii dwie postawy wobec życia. Pierwsza oznacza zgodę na ustalony („odwieczny”) porządek, druga odnosi się do buntu, sprzeciwu i potrzeby stania się kimś innym. Obie te postawy w różnych okresach kultury były sobie zdecydowanie przeciwstawiane lub bywały łączone. Także literatura wyrasta z dwóch tradycji: rygoru, podporządkowania regułom i ulegania "szałowi" poetyckiemu, działania w natchnieniu. Różne epoki i prądy któremuś z tych wzorców tworzenia dawały zwykle pierwszeństwo.

Inscenizacje szekspirowskie w teatrze polskim po 1989 roku

Cezura roku 1989 w polskim teatrze jest równie ostra jak w innych dziedzinach polskiego życia społeczno-politycznego. Zaczyna się okres zasadniczych przewartościowań estetycznych, w coraz większym stopniu polska scena korzysta z rozwiązań artystycznych panujących w teatrze zachodnioeuropejskim, zwłaszcza tzw. Niemiec Zachodnich. Następuje intensyfikacja kontaktów polskiego teatru z Zachodem. Teatr wyzwala się z aluzyjnej formuły realizowanej na scenach klasyki, na rzecz mówienia „wprost”.

Wizerunki władcy w polskim piśmiennictwie epok dawnych

Uczestnik Olimpiady, przy pomocy nauczyciela, wybiera dwa lub trzy zagadnienia spośród wskazanych dyspozycji. Uczeń może rozszerzyć swoje rozważania o zaproponowane przez siebie ujęcie tematu, a także uczynić przedmiotem analizy utwory z literatury polskiej (a jako kontekst – obcej) niewskazane w bibliografii.

 

Dyspozycje

 

Konstrukcja postaci w dramatach (i adaptacjach teatralnych prozy) Tadeusza Różewicza i Mirona Białoszewskiego. Podobieństwa i różnice.

Zagadnienia, które winny być przedmiotem analizy porównawczej, założonej w tytule tematu:

- w jaki sposób Różewicz i Białoszewski budują postaci swoich dramatów;

- „ja” liryczne bohatera dramatu;

- tożsamość postaci;

- charakterystyka postaci poprzez język, którym komunikują się ze światem;

- aspekty psychologiczne konstruowanych postaci;

- pozasłowne środki budowania postaci;

- wzajemne relacje postaci dramatu;

- konstrukcja bohatera wobec konstrukcji świata przedstawionego;

Zmarł prof. dr hab. Jacek Brzozowski, przewodniczący KO w Łodzi

Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Pana Profesora Jacka Brzozowskiego, autora wielu fundamentalnych prac poświęconych literaturze polskiego romantyzmu i polskiej poezji współczesnej, wydawcy krytycznych edycji wierszy i poematów Juliusza Słowackiego, jednego z najwybitniejszych i najlepiej rozpoznawalnych historyków literatury polskiej u schyłku XX i na początku XXI wieku.

Zmarł prof. dr hab. Marek Kwapiszewski

Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Pana Profesora Marka Kwapiszewskiego, autora wielu rozpraw na temat literatury polskiego romantyzmu i prac nad nią prowadzonych w Instytucie Badań Literackich PAN, a co dla nas szczególnie ważne ‒ wieloletniego, niezawodnego członka Komitetu Okręgowego OLiJP w Lublinie, obdarzonego charyzmą nauczyciela akademickiego, który tak wiele wniósł do prac na rzecz uczniów zdolnych we wszelkich działaniach Olimpiady. To wielka strata dla środowiska polonistycznego.

KG OLiJP

Zmarła prof. dr hab. Anna Opacka

Organizatorzy i jurorzy Olimpiady Literatury i Języka Polskiego z żalem żegnają zmarłą 2 czerwca prof. dr hab. Anna Opacką, wieloletniego pracownika naukowego Uniwersytetu Śląskiego, wybitnego dydaktyka. Prof. Opacka związana była z Olimpiadą od lat 70.; w latach 1986-2000 przewodniczyła Komitetowi Okręgowemu OLiJP w Katowicach. Wychowała kilka pokoleń polonistów. Jej osiągnięcia wciąż są z nami.

 

Strony

Subskrybuj Kanał strony głównej